අන්දර යායේ...

අන්දර යායේ වැව් තාවල්ලේ
සක්මන් කරනා අප්පච්චි
දොළේ දියයි මට කෙතේ නිලයි
ගහ වැලේ මලයි මට අප්පච්චි

 වළාකුලේ දාබිඳු තවරා
මහ පොළවට මහ වැසි ගෙනෙනා
දිවි ගමනේ ඉම කඳු මුදුනේ හිඳ
පිතු සෙනෙහේ කඳුලැලි සලනා

අන්දර යායේ...

 

තුරු හිස මුදුනේ මල් පළදා
කැකුළු මුවට පළවැල නෙළුවා
ඒ දඬුමං බඳ සත්කුළුපව් බිඳ
සිදාදියට එන මං තැනුවා

 

අන්දර යායේ...

ආදරයේ උල්පත වූ අම්මා

ආදරයේ උල්පත වූ අම්මා
මා ඔබගේ පුතු වූ
ඔබ මතු බුදුවන දවසේ
සෙවණ පතා අද මෙන් පැමිණන්නෙමි
සුළැගිල්ලේ එල්ලී...

සඳ දිය කොට කිරි වතුරෙන්
ඒ දියරෙන් මුව දෝවා
දිව මතුරක් වන් නැළැවිලි ගීයෙන්
මතකයි මා නැලවූවා
ජීවිතයෙන් ජීවිතයක් ගෙන දී
ඒ ජීවිතයට කිරි දී පණ දී
මා දැඩි කළ අම්මා...

ආදරයේ උල්පත වූ අම්මා...

තුරුලට ගෙන අත් පා හැඩ ගස්වා
නිදි ගන්වා යහන් ගැබේ
සිහිනෙන් ගෑ සුවඳක් මෙන්
සිහිවෙයි ඒ කිරි සුවඳ ඔබේ
දවසින් දවසට සෙනෙහස ලඹැදී
ගෙන දී දිවියට නව පණ ලැබදී
මා දැඩි කළ අම්මා...

ආදරයේ උල්පත වූ අම්මා...